Σταύρος Παναγιωτάκης, Εικαστικός Καλλιτέχνης


ΜΑΡΤΙΟΣ, 2018

Ήταν περίπου πέντε χρόνων όταν για πρώτη φορά ζωγράφισε με τις νερομπογιές του φίλου του μετά το σχολείο. Πριν καν το καταλάβει πέρασε όλο το απόγευμα του ζωγραφίζοντας.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Στη συνέχεια φοίτησε στα εργαστήρια χαρακτικής και γλυπτικής. Αποτέλεσε καθηγητής εικαστικών μέσης εκπαίδευσης και σήμερα ανήκει στο προσωπικό του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στο Τμήμα Καλών Τεχνών.

Το ταλέντο του στην ζωγραφική αποκαλύπτεται μέσα από τις εκατοντάδες εκθέσεις του σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος λέει ότι το ταλέντο του στη ζωγραφική δεν αναγνωρίστηκε από τους καθηγητές όταν στα μαθητικά του χρόνια όλα του τα βιβλία είχαν ζωγραφιές, κάτι που φαίνεται να τον λυπεί. Ίσως βέβαια η συμπεριφορά αυτή να τον βοήθησε να εστιάσει με περισσότερο πάθος στην ζωγραφική.

Ένα από τα έργα του που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι τα γυάλινα δοχεία.  Ο ίδιος τα ονομάζει εμφιαλώσεις αισθήσεων.  Η έμπνευση του να απομείνει πίσω μας κάτι, αν ποτέ χαθούμε στη γη, δημιούργησε αυτά τα δοχεία τα οποία περιγράφουν τις ανθρώπινες αισθήσεις.

Χαρακτηρίζει το ατελιέ του εξ’ ανάγκης κρυψώνα, καθώς είναι αναγκαίο για έναν καλλιτέχνη ο προσωπικός χώρος, αλλά κυρίως η ηρεμία για την έμπνευση της κάθε δημιουργίας. Φωτογραφήθηκε στο δικό του hideout από τον Δημήτρη Ανδρίτσο, ανάμεσα στα χρώματα, τους πίνακες και τις μπογιές του.

Πίσω μου στέκεται ένα γενεαλογικό δέντρο κρεμασμένο σε κλωστές – για να μην σταματά να κινείται.  Έτσι αποκτούν ζωή τα έργα του Σταύρου Παναγιωτάκη.

Τα έργα του βασίζονται στην πραγματικότητα.  Ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος είναι ο λαβύρινθος μέσω των πραγματικοτήτων που μας επηρεάζουν καθημερινά, όντας  επηρεασμένοι από πολλά και διαφορετικά οπτικά ερεθίσματα.

Μια βόλτα στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα σε οδηγήσει σε ένα από τα έργα του, σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Κική Ουδατζή, το οποίο συμβολίζει φτερά γλάρων.

της Δήμητρας Δημητρίου