Δημήτρης Τόλης, Art Gallery Director


ΜΑΙΟΣ, 2018

Η διάθεση του στα είδη της τέχνης αλλάζει συχνά, τα ερεθίσματα του άλλωστε είναι τόσα πολλά που αιτιολογούν τους ανοιχτούς ορίζοντές του σε κάθε μορφή τέχνης. Από μικρό παιδί συνήθισε να περνά αρκετό χρόνο στην γκαλερί  που διατηρούν οι γονείς του μέχρι σήμερα, ανάμεσα σε έργα ξεχωριστών καλλιτεχνών.

Γωνία Καρόλου Ντηλ & Λεωφ. Νίκης 17 στεγάζεται από το 1985 η Gallery Eirmos. Ο Δημήτρης αν και σπούδασε Μηχανικός προτιμά να βρίσκεται ανάμεσα στα έργα των εποχιακών εκθέσεων της γκαλερί.

Την περίοδο της συνάντησης μας παρουσιαζόταν το πρώτο μέρος μιας σειράς εκθέσεων με τον τίτλο “Όμοιος-Έτερος: Πορείες Ι”. Η σειρά αυτή αποτελείται από έργα Ελλήνων καλλιτεχνών όπως οι Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γαΐτης, Μυταράς και αποτελούν το αποτέλεσμα μιας έρευνας όπου μελετά το ύφος των καλλιτεχνών αλλά και την πορεία τους στον χρόνο, η οποία πολλές φορές δείχνει να έχει μεταλλαχτεί.

Ωστόσο δεν είναι μόνο η τέχνη που προκαλεί στον Δημήτρη αισθητική απόλαυση! «Μου αρέσουν αυτά που πιστεύω αρέσουν στους περισσότερους ανθρώπους, τα ταξίδια, το καλό φαγητό, η παρέα με τους φίλους.» Τα ταξίδια ανά τον κόσμο αποτελούν σαφώς έμπνευση για τη δουλειά του.

Στο σπίτι του η τέχνη δεν ακολουθεί ένα μόνο είδος και αυτό το παρατηρούμε εύκολα από τους πίνακες στους τοίχους. Του αρέσουν τα χρώματα και απολαμβάνει τις ώρες που κάθεται στην πορτοκαλί του καρέκλα γιατί είναι άνετη. Δηλώνει ότι κρύβεται σε αυτήν όταν προτιμά την μοναξιά ενώ σαν δεύτερη κρυψώνα επιλέγει την τραπεζαρία, περνώντας χρόνο με φίλους.

Η φυσιογνωμία του μοιάζει οικεία και χαρακτηριστική στην Θεσσαλονίκη. Δύσκολα κανείς ξεχνά το πρόσωπο με το παχύ μουστάκι και τις φαβορίτες. Ίσως γιατί δύσκολα κανείς ξεχνά το λόγο και η ευγένεια του Δημήτρη. Και για όλα αυτά ευθύνεται η προσωπικότητά του που τον κάνει διαφορετικό από τους συνομήλικους του.

Φωτογραφήθηκε από τον Δημήτρη Ανδρίτσο, αποκάλυψε την κρυψώνα του αλλά και το σπάνιο επάγγελμα που κληρονόμησε, δίνοντας το δικό του σημείο αναφοράς μέσω της τέχνης, σε μια εποχή όπου χωρίς συλλέκτες θα δημιουργούνταν κενά στη σύγχρονη ιστορία!

 

της Δήμητρας Δημητρίου